De lever is een orgaan dat veel organen in het lichaam beïnvloedt en zorgt voor de verwerking van de opgenomen voedingsstoffen. Leververvetting is een aandoening die ontstaat door een overmatige vetophoping in de levercellen. De toename van vet in de levercellen zorgt ervoor dat het leverweefsel omgeven raakt door vetcellen. In de loop van de tijd treden er stoornissen op in de leverfuncties.
Obesitas is de belangrijkste oorzaak van leververvetting. Overmatig alcoholgebruik, hoog cholesterol, hoge bloeddruk, een zittende leefstijl, onvoldoende en onevenwichtige voeding en het langdurig gebruik van bepaalde medicijnen behoren eveneens tot de oorzaken van leververvetting. De lever breekt de geconsumeerde alcohol in het lichaam af. Overmatig alcoholgebruik vermindert de efficiëntie van de lever tijdens dit afbraakproces en beïnvloedt zo de normale werking van de lever negatief.
De consumptie van calorierijk voedsel en de daardoor veroorzaakte gewichtstoename leiden tot vetopslag in de lever. Wanneer de vetophoping hoger is dan het niveau dat de lever kan afbreken, ontstaat vetstapeling in het lichaam. Om tijdens het proces van leververvetting de juiste behandeling te kunnen toepassen, moet allereerst een juiste diagnose worden gesteld. In dit diagnostische proces wordt eerst gekeken naar genetische factoren, of er in de familie een voorgeschiedenis van leververvetting bestaat, het alcoholgebruik, obesitas en andere gezondheidsproblemen.
Wanneer de leververvetting voortschrijdt, kunnen symptomen optreden zoals chronische vermoeidheid, gewichtsverlies, lusteloosheid, krachtsverlies, verlies van eetlust, zwelling in het lichaam, misselijkheid, een verhoogde bloedingsneiging en langdurige bloedingen.
De symptomen van leververvetting zijn onder andere:
Bij de behandeling van leververvetting is het allereerst noodzakelijk dat de patiënt stopt met alcoholgebruik en door gewichtsbeheersing aandacht besteedt aan het voedingspatroon. De basis van gewichtsverlies wordt gevormd door dieet en lichaamsbeweging. De mediterrane keuken valt op als een effectief voedingspatroon en draagt bij aan het behalen van goede resultaten. Onderzoeken tonen aan dat patiënten leververvetting kunnen voorkomen wanneer zij zorgvuldig omgaan met hun kwaliteit van leven. Bij vergevorderde leveraandoeningen zijn eenvoudige maatregelen niet voldoende en wordt medicamenteuze therapie toegepast. Nadat leververvetting is vastgesteld, is het van groot belang om deze situatie aan te pakken. Zo niet, dan kan onbehandelde leververvetting voortschrijden en leiden tot ernstige gezondheidsproblemen zoals leverinsufficiëntie en cirrose.
Leververvetting wordt, afhankelijk van de mate van progressie, in vier verschillende stadia ingedeeld. Elk stadium geeft de ernst van de aandoening en de omvang van de schade aan het leverweefsel weer. Vroege herkenning en het nemen van maatregelen verhogen het succes van het behandeltraject.
In dit stadium bevindt de vetophoping zich nog in de beginfase en geeft doorgaans geen klachten. Bij sommige patiënten kan er een gevoel van lusteloosheid, verminderde eetlust of een licht ongemak in de buik optreden. Leververvetting stadium 1 kan in belangrijke mate onder controle worden gebracht door aanpassingen in de leefstijl.
De vetophoping in de levercellen neemt toe en er kan een ontstekingsreactie ontstaan. Deze situatie verstoort geleidelijk de leverfuncties. Tot de symptomen van leververvetting stadium 2 behoren chronische vermoeidheid, misselijkheid, een drukkend gevoel in de rechterbovenbuik en jeuk van de huid. In dit stadium neemt de ernst van de ziekte toe en is het van groot belang om met de behandeling te beginnen.
De vetvervetting en ontsteking veroorzaken schade in de lever, waardoor fibrose (verharding van het weefsel) ontstaat. Tot de symptomen van leververvetting stadium 3 kunnen behoren: een duidelijk opgezette buik, geelverkleuring van het oogwit, jeuk van de huid, oedeem in de voeten en een algemene verslechtering van de gezondheidstoestand. De voortgang in dit stadium kan een voorbode zijn van het begin van cirrose.
In dit meest gevorderde stadium ontstaat ernstige leverschade en kan cirrose ontstaan. De symptomen van leververvetting stadium 4 omvatten ernstige gezondheidsproblemen: vochtophoping in de buik (ascites), bloedingen, stoornissen in de cognitieve functies en vergevorderde geelzucht. In deze situatie is medische interventie onvermijdelijk.
Leververvetting kan zich ook via bepaalde huidklachten manifesteren. Deze treden meestal in de meer gevorderde stadia van de ziekte op. De meest voorkomende huidmanifestaties zijn:
Deze symptomen kunnen erop wijzen dat de lever de toxines niet voldoende kan verwijderen. De bij de huid waargenomen tekenen bieden belangrijke aanwijzingen voor de vroege diagnose van leveraandoeningen.
Het meest effectieve antwoord op de vraag hoe leververvetting overgaat, is dat er ingrijpende veranderingen in de leefstijl moeten worden aangebracht. Afhankelijk van het stadium van de ziekte worden verschillende behandelstrategieën toegepast:
Het beloop van de ziekte moet worden gevolgd door regelmatige artscontroles en leverenzymtesten.
De voornaamste oorzaak van leververvetting is dat het lichaam meer vet opslaat dan het nodig heeft of dat het deze vetten niet snel genoeg kan afbreken en uitscheiden. Deze situatie houdt meestal verband met obesitas; naarmate het lichaamsgewicht toeneemt, neemt ook de vetophoping in de levercellen toe. Alcoholgebruik triggert leververvetting doordat het de capaciteit van de lever om alcohol af te breken, overbelast. Een zittende leefstijl, onevenwichtige voeding (vooral de consumptie van bewerkte en calorierijke producten), insulineresistentie, type 2-diabetes, hoge cholesterol- en triglyceridenwaarden behoren eveneens tot de belangrijkste oorzaken van deze aandoening. Het langdurig gebruik van sommige medicijnen, genetische factoren en snel aankomen of afvallen verhogen ook het risico op leververvetting. Zonder de onderliggende oorzaak van de ziekte vast te stellen, kan het behandelproces mogelijk niet volledig succesvol zijn.
Leververvetting is meestal een sluipend verlopende aandoening en geeft in de vroege stadia vaak geen klachten. In latere stadia kunnen bepaalde klinische symptomen optreden. Er kunnen tekenen zijn zoals aanhoudende vermoeidheid, lusteloosheid, een vol of pijnlijk gevoel in de rechterbovenbuik, verlies van eetlust, misselijkheid, jeuk van de huid en geelverkleuring. Wanneer de lever zijn functie niet meer naar behoren kan vervullen, kunnen in bloedonderzoek verhoogde leverenzymwaarden worden gezien. Met beeldvormende methoden zoals echografie, computertomografie (CT) of magnetische resonantie (MRI) kan de vetophoping in het leverweefsel duidelijk worden vastgesteld. Indien nodig wordt met een leverbiopsie het stadium van de ziekte definitief bepaald. Een vroege diagnose is van groot belang om de voortgang van leverschade te voorkomen.
Ja, vooral in stadium 1 en 2 kan leververvetting volledig omkeerbaar zijn. Op dit punt is het noodzakelijk dat de patiënt ingrijpende veranderingen in de leefstijl doorvoert. Het aannemen van een gezond en evenwichtig voedingspatroon, regelmatig bewegen, het bereiken van het ideale gewicht en het volledig vermijden van alcohol spelen een sleutelrol in het behandelproces. Omdat de lever een orgaan is dat zich kan regenereren, kan bij vroege herkenning en tijdige interventie een volledige genezing worden bereikt. Naarmate de ziekte vordert, vooral in stadium 3 en 4, kan er blijvende weefselschade en fibrose (verharding van de lever) ontstaan. In deze fasen wordt het volledig verdwijnen van de ziekte moeilijker en kunnen onomkeerbare aandoeningen zoals levercirrose optreden. Vroege diagnose en regelmatige follow-up zijn daarom van groot belang.
Leververvetting wordt over het algemeen gevaarlijk vanaf stadium 3. In dit stadium neemt de ontsteking toe en raken de levercellen beschadigd. Er ontwikkelt zich fibrose, waardoor het leverweefsel verhardt en functieverlies optreedt. In stadium 4 wordt de fase van cirrose bereikt. In dit stadium raakt de structuur van de lever verstoord en kan zij haar functies niet meer vervullen. Cirrose kan leiden tot ernstige complicaties zoals vochtophoping in de buik (ascites), maag- of slokdarmvarices, bloedingen en bewustzijnsstoornissen. In dit stadium wordt de behandeling veel moeilijker en beperkter; een levertransplantatie kan zelfs noodzakelijk worden. Daarom is het van levensbelang dat leververvetting in de vroege stadia wordt herkend en behandeld voordat de ziekte voortschrijdt. Stadium 3 en 4 brengen niet alleen voor de lever, maar ook voor de algemene gezondheid aanzienlijke risico’s met zich mee.