De ziekte van Lyme is een bacteriële ziekte die door teken op mensen wordt overgedragen. De ziekte wordt gekenmerkt door huiduitslag en kan ook symptomen vertonen zoals verlamming van de gezichtsspieren, hoge koorts, hartproblemen en moeilijkheden met zien. De diagnose wordt meestal gesteld met bloedonderzoeken, en antibiotica kan worden gebruikt in de behandeling. De ziekte kan eenvoudig beginnen in een vroeg stadium, maar kan, indien niet behandeld, schade aan gewrichten, hart en zenuwstelsel veroorzaken.
De ziekte van Lyme ontstaat wanneer de bacterie Borrelia burgdorferi, die een infectie veroorzaakt, het menselijk lichaam binnendringt. Deze bacterie wordt overgebracht door harde teken zoals Ixodes ricinus. Wanneer de teek zich op de huid hecht om bloed te zuigen, kan de bacterie op de mens worden overgedragen.
Een typisch symptoom van de ziekte is de ringvormige uitslag die dagen na de tekenbeet verschijnt. Echter, huiduitslag is niet bij iedere patiënt zichtbaar. Griepachtige symptomen zoals koorts, gewrichtspijnen en vermoeidheid kunnen optreden. Indien de ziekte van Lyme niet in een vroeg stadium wordt ontdekt, kan ze chronische gezondheidsproblemen veroorzaken die maanden en jaren duren.
De primaire oorzaak van de ziekte van Lyme is de besmetting van het menselijk lichaam met de bacterie Borrelia burgdorferi. Deze bacterie wordt door teken overgedragen en tijdens de beet op mensen overgebracht. Echter, niet alleen de aanwezigheid van de teek, maar ook omgevingsfactoren en de genomen voorzorgsmaatregelen spelen een bepalende rol in het ontstaan van de ziekte.
De belangrijkste oorzaken van de ziekte van Lyme zijn:
De meest voorkomende oorzaak is een tekenbeet van een teek die de bacterie draagt. Terwijl de teek bloed zuigt, brengt ze de bacterie in de huid over. Indien de teek niet opgemerkt wordt en langere tijd op het lichaam aanwezig blijft, vergroot dit de kans op overdracht.
Honden en katten kunnen teken van buiten naar binnen brengen wanneer ze buiten spelen. Het niet regelmatig controleren van huisdieren op teken kan leiden tot de verspreiding van Lyme in de thuisomgeving. Daarom moet de vacht- en huidverzorging van huisdieren regelmatig worden uitgevoerd en moeten de door de dierenarts aanbevolen beschermende maatregelen niet worden verwaarloosd.
Kortere kleding dragen tijdens het doorbrengen van tijd in de natuur vergemakkelijkt het contact met teken. Kiezen voor lichte kleding maakt het makkelijker om teken op te merken, terwijl lange mouwen en gesloten schoenen het risico op tekenbeten aanzienlijk verminderen.
Hoe langer de teek op de huid aanwezig blijft nadat deze zich heeft vastgehecht, hoe hoger het risico op het oplopen van de ziekte van Lyme. Daarom moet het lichaam na terugkomst van buiten altijd gecontroleerd worden, moeten opgemerkte teken op de juiste manier worden verwijderd en moet zo snel mogelijk medisch advies worden ingewonnen.
De ziekte van Lyme vordert in drie stadia. In elk stadium verschijnen er verschillende symptomen en indien de ziekte niet behandeld wordt, neemt de ernst van de aandoening toe.
Dit is het beginstadium van de ziekte. Het verschijnt kort na de tekenbeet. In deze periode kunnen griepachtige symptomen optreden:
Vermoeidheid, lichte koorts, hoofdpijn
Ringvormige uitslag die vooral rond de beetplaats verschijnt (erythema migrans)
Als de ziekte in dit stadium wordt gediagnosticeerd, kan het gemakkelijk onder controle worden gebracht met antibiotische behandeling.
In dit stadium verspreidt de bacterie zich via de bloedbaan naar verschillende delen van het lichaam. Niet alleen de huid, maar ook het hart, de gewrichten en het zenuwstelsel beginnen te worden beïnvloed.
Ernstige gewrichtspijn en zwellingen
Hartkloppingen, hartritmestoornissen
Gezichtsverlamming, duizeligheid en tintelingen
Concentratieproblemen
De symptomen kunnen van patiënt tot patiënt verschillen. Indien de ziekte in dit stadium niet wordt behandeld, kan deze evolueren naar een ernstiger toestand.
In onbehandelde gevallen wordt de ziekte chronisch en kan deze blijvende gezondheidsproblemen veroorzaken.
Chronische gewrichtsontsteking (kniegewrichten)
Zenuwstelsel aandoeningen (tintelingen, verlies van evenwicht, geheugenproblemen)
Aanhoudende vermoeidheid en slaapproblemen
Zeldzame gevallen van blijvende hartritmeproblemen
In dit stadium duurt de behandeling langer en is het volledig herstellen van complicaties mogelijk niet altijd bereikt.
Hoewel de vroege symptomen van de ziekte van Lyme griepachtig zijn, kunnen ze in latere stadia systemische effecten veroorzaken. Het is belangrijk de symptomen zorgvuldig te beoordelen in het diagnose- en behandelingsproces. Tijdens het verloop van de ziekte kunnen symptomen verschillende delen van het lichaam beïnvloeden; vooral de huid, gewrichten, en het hart zijn vaak aangetaste structuren.
Symptomen van de ziekte van Lyme:
Ringvormige huiduitslag
Vermoeidheid
Koorts
Gewrichts- en spierpijn
Stijve nek
Vergrote lymfeklieren
Gezichtsverlamming
Hartproblemen
Tintelend gevoel
Geheugenproblemen
Slaapproblemen
De meest belangrijke aanwijzingen voor de diagnose zijn de geschiedenis van de patiënt en het lichamelijk onderzoek. Vooral buitenactiviteiten, een geschiedenis van tekenbeten en typische huidlaesies kunnen de diagnose richting geven.
Klinische Bevindingen: Uitslag en griepachtige symptomen zijn leidend voor de diagnose.
Laboratoriumtesten: Antilichamen tegen de bacterie kunnen worden gedetecteerd met ELISA en Western Blot testen.
Beeldvorming en verdere testen: Kan worden gebruikt in gevallen van verdenking van hart- of zenuwstelsel betrokkenheid.
Men moet er rekening mee houden dat testen in een vroeg stadium negatief kunnen zijn. Daarom is een evaluatie door een arts essentieel.
Het belangrijkste aspect van de behandeling van de ziekte van Lyme is een vroege diagnose. Wanneer de ziekte in een vroeg stadium wordt ontdekt, is het behandelproces veel gemakkelijker en succesvoller. In later ontdekte gevallen kan de behandelingsduur toenemen en het moeilijk worden complicaties te voorkomen.
De basisbehandeling voor de ziekte van Lyme is antibiotica. De arts bepaalt, afhankelijk van het stadium van de ziekte en de toestand van de patiënt, de soorten antibiotica en de duur van het gebruik.
Naast de antibioticabehandeling kunnen aanvullende behandelingen worden toegepast om bepaalde klachten te verminderen:
Pijnstillers en ontstekingsremmende middelen om gewrichtspijnen te verlichten
Speciale behandelprotocollen bij neurologische symptomen
Regelmatige cardiologische controle bij patiënten met hartbetrokkenheid
Als de ziekte in een laat stadium wordt ontdekt, kan de behandeling langer duren. Chronische gewrichtsontstekingen of zenuwstelselproblemen kunnen mogelijk niet volledig worden hersteld, maar met adequate behandeling kunnen de symptomen worden beheerst.
Een tekenbeet moet voorzichtig worden verwijderd met een pincet of speciaal hulpmiddel. Het bijtgebied moet worden gewassen met zeepwater en gereinigd met een antiseptische oplossing. Raadtpleeg altijd een gezondheidszorgverlener bij roodheid, jeuk, of infectiesymptomen.
Dingen om in gedachte te houden bij een tekenbeet:
Blijf rustig als een teek wordt ontdekt en maak geen plotselinge bewegingen.
Raak de teek niet aan met blote handen.
Giet geen alcohol, aftershave, sigaretten, zeep, olie, enz. op de teek.
De teek mag niet worden geplet of verbrand.
Gebruik gespecialiseerde medische pincetten om de teek te verwijderen.
Pak de teek zo dicht mogelijk bij de huid vast zonder deze uit te knijpen en trek langzaam.
Nadat de teek verwijderd is, was de beetplek met zeep en water en pas een antisepticum toe.
Zelfs als de teek is verwijderd, moet alsnog een arts worden geraadpleegd.
De ziekte van Lyme wordt niet overgedragen van persoon tot persoon; het wordt alleen overgedragen door een beet infectieuze teken. Het risico kan toenemen na natuurwandelingen, picknicks of het werken in landbouwgebieden.
Ja, de ziekte van Lyme kan ook bij kinderen voorkomen. In het bijzonder is het belangrijk om tekencontroles uit te voeren bij kinderen die buitenshuis spelen.
Een teek mag niet met blote handen worden verwijderd of geplet, en er mogen geen chemicaliën op worden gegoten. Na verwijdering met een geschikt hulpmiddel moet het gebied worden gereinigd en moet er altijd een arts worden geraadpleegd.
Het belangrijkste middel in de behandeling is antibiotica, en als deze vroeg wordt gestart, is deze effectief. In een later stadium kan de behandeling langer duren en kunnen er soms blijvende problemen in het zenuwstelsel of de gewrichten optreden.